نعشکش!!

ما چها ر خواهره قد و نیم قد بودیم که عصر ها روی درخت می نشستیم و گو جه سبز می خوردیم .می خندیدیم و شاد بودیم

من مدرسه نمی رفتم صبحها که از خواب بیدار می شدم  با پدر می رفتیم سر مزارع گندم .لای گندم ها می رفتم و سا عتها به آسمون  نگاه  می کرد م  نور خورشید و دوست داشتم از گرماش لذت می بردم  ٬گاهی وقتها از لای گندم ها لونه ی گنجشکی رو پیدا می کردم و جاشو خوب یاد می گرفتم تا دفعه ی بعد که می یام دوباره پیداش کنم .

موقع نهار که خواهرام می خواستن از مدرسه برگردن  می رفتم نون بگیرم نونی که ماشینی نبود و با دستهای پینه بسته ی زنی پخته می شد که وقتی می خندید چین و چروک صورتش بیشتر می شد .

یه گاراژ توی حیاط بود که موقع تنبیه روونه ی اونجا می شدیم .گاراژی که سقفش پر از قارچ سمی بود پشت گاراژ یه جای فرو رفته بود که پر از کتاب بود کتابهایی که قایمکی درشون می آوردیم و عکس هاشو تماشا می کردیم .

تابستونها چادر می گرفتیم زیر درخت سیب تا پدر بزرگ از بالای درخت سیبهارو بچینه و ما بگیریمش . و بعد مادر بزرگ صدامون کنه که چایی حاظره ..

دامنهامونو پر گل محمدی می کردیم تا مادر بزرگ با هاشون مربا درست کنه ...

یه روز از روز های پاییز که توی حیاط نشسته بودم صدایی از با لای درخت ها شنیدم خوب که نگاه کردم جغدی رو دیدم  سریع رفتم پیش مادر بزرگ و وقتی بهش گفتم در جا رفت یه سینی برداشت توش آینه و آب و نون گذاشت و رفت زیر درخت وایستاد و  بلند گفت:((خوش گلیبسن خوش قدم خانیم )).روز ها گذشت مادر بزرگ مریض شد .زن های چادری کنار ه رختخوابش نشستن و دعا خوندن .مادر بزرگ رفت ...

از اون سال به بعد نه درخت سیب میو ه داد نه پدر خندید و نه پدر بزرگ قلماسنگ به دست گرفت ...

یه روز از روز های پاییز اسباب کشی کردیم ...

هنوز دلم می خواد برم توی همون دالانی که همیشه می ترسیدم تنهایی توش بازی کنم هنوز دوست دارم برم بالای پشت بوم و خرابه ی پشت خونرو با ترس تماشا کنم ...

سالها از اون روزهای خوب می گذره .هر چند زمانه ماشینی تر می شه و     مردمش مدرن تراما  من بیشتر به گذشتم نزدیک می شم .هنوز همون المیرام فقط لباسهام  برام تنگ تر شده و دنیا برام کوچیکتر...

روز ها از پی روز های دیگه/ ثانیه به دقیقه/ دقیقه به ساعت /

بند می شه آجر روی آجر/

شب شده/ اتاق تاریک تاریکه /.نوری نیست/ حرفی نیست /حدیثی نیست/ کسی                      نیست که بیاد تنهایش بدزده /خیالش آسودست /پنجره هارو باآجر گرفته/

روشنش کرد

آخریش بود

 پشیمون شد

هی فوتش کرد

اما اون جزغاله شد !

شب که شد

 می رویم به اسکله

ودکا می خوریم

عر بده می زنیم !

با دریا یکی می شویم

صبح هنگام با لبخند دختری

به دنیا سلام می دهیم

....

تو هم با من بیا

نه به خاطرشب 

نه به خاطر اسکله

بلکه به خاطر ه  دختری که

ودکا به دستش

رویا های مارا

با اشک های شورش

تا اقیانوسها می بر د

فتانه!!!!

مالیخولیا...........

تا اسم چیز هایی را که گم کرده ام پیدا نکنم بر نمی گردم .

از لینک ها و نظر ها ممنون

ا ل م ی ر ا

گوشم سوراخ شد زبانم کوتاه و دستم از ارزو هایم بریده در ۱۰ سالگی پدر مرا فروخت به سید اصغر.سید اصغرقصاب بود گوشت سلاخی میکرد. ...

سر خاب می زنند.حنا می گذارند گردنبنده عقده دور ه گردنم امی اندازند و مرا به غلامی این صید اصغر بزرگ در می آورند می چرخند می خندند ..

پدر مست می کند و خواهرم  می خندد  و من عروس می شوم  .شب است و و ترس در  وجودم زوزه می کشدو این زیبا شدن هیچ تسلایی نیست بر زخم هایم ....

سگ ها پارس می کنند ،شب در اعماقم جان می گیرد این اولین بار است که تنهای تنها هستم تاریک  است اما خواب به چشمم نمی اید  دستی گوشواره هایم را در می اورد کفشهایم،سنجاق موهایم ،لباسم ... وشب این شب تاریک و مرا به دندان قصاب به سلاخی میکشد..

دیشب دهکده ی  کانتازی یا رو بهم ریختیم بچه هارو قتل عام کردیم و به مرده ها تجاوز کردیم .

الیشا تنها زنه گروه !گستاخ و خطرناک .موهای بلند و بوری داره صورتی سفید با لب های گوشتی آویزون که منو یاد زنم گاستا می ندازه .الیشای تنها با لباس جنگی معصومیت نداره اینجا پشت خاک ریز ها پشت سنگرها همه چیز مفهوم خودشونو از دست میدن ...

از تپه ها بالا میرم و تنها فکری که داریم اینه ایا دوباره لذت پایین اومدن و میتونیم بچشییم اینجا هر لحظه زندگی در حال پایانه

ما شلیک می کنیم مرگ هم سنگری هامونو می بینیم و دوباره شلیک می کنیم !

امروز که خورشید بالای آسمون بود با کمترین قطره ی اب وسط صحرای گاستانیکا بودیم   مغز هامون مثل پاهامون کار نمی کرد فردریک اسلحشو در آورد گذاشت روی پیشونیش و شلیک کرد ما به راهمون ادامه دادیم و تنها به راه رفتن فکر کردیم

ما اینجا از کل زمین تنها یک چیز داریم دو پا برای ایستادن .ما به خونه هامون بر می گردیم بی دست بی قلب ما با همه چیزی که داریم  برمی گردیم اما به چیز هایی که جنگ از ما گرفته نمی تونیم بر گردیم تا نیمه تو آب فرو میریم با پای خون آلود و پوتین های پاره راه میریم از گشنگی تلف میشیم .ما مترسک های جنگ اینجا کشته میشیم... 

 اگر چشم هایم را ببندم

حتمن

 دور و ورم شلوغ می شود